Als ik bij papa ben, mis ik mama zo

Ik heb een intake gesprek met de ouders van een meisje van 5. Ouders zijn anderhalf jaar geleden gescheiden, ze hebben nog vriendschappelijk contact en vader eet regelmatig samen met het gezin. Sinds een tijdje heeft hij een eigen huis, nadat hij een tijd bij zijn broer heeft gewoond. Hun dochter is de laatste tijd erg bezig met de scheiding en uit voorzorg melden ze haar aan in mijn praktijk voor individuele begeleiding: KIES voor mij!Tijdens het intakegesprek vragen ouders om tips. Die geef ik meestal pas na de bijeenkomsten met het kind. Ik vertel hun het belangrijk is voor een kind dat er een foto van papa in het huis van mama is en een foto van mama in het huis van papa. Ouders die scheiden vergeten dat vaak. Ook deze ouders kijken elkaar schuldbewust aan en zeggen dat ze dat meteen gaan regelen.

Later in de week heb ik de eerste bijeenkomst met hun dochter. Ik begin met een poppenspel, waarbij de ene knuffel aan de andere knuffel vertelt dat hij mama zo mist als hij bij papa is. Het meisje onderbreekt me en roept: “Dat had ik eerst ook, maar nu heb ik een foto van mama bij papa!” Ze straalt.